این روزها و در فاصله چند هفته مانده به برگزاری دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، جامعه ایرانی شاهد یک پدیده جدید و بی سابقه است. نه عمومی به دولت مستقر و و همزمان ثبت کمترین میزان محبوبیت برای رئیس جمهور در نظرسنجی های معتبر داخلی و خارجی.

امروزه به جرات می توان ادعا نمود که کمتر قشر، گروه و جمعیتی را در جامعه می توان سراغ گرفت که در آن انتقاد و حتی بالاتر از آن نفی عملکرد ۴ ساله آقای روحانی و کابینه او حاکم نباشد. این در حالی است که انتقادات گسترده و همگانی از قوه مجریه در ایران معمولا در سال های پایانی هشت سال ریاست جمهوری افراد آنهم در نتیجه ناامیدی از تحقق وعده ها و شعارها صورت پذیرفته و همداستانی جو عمومی جامعه در نفی یک دولت ۴ ساله امری بی سابقه است.

علاوه بر آن شدت انتقادات از یک دولت در کشور ما معمولا محدود به یک قشر و طبقه بوده و وحدت و اشتراک نظری که این روزها در میان تمامی اقشار و طبقات جامعه اعم از شهری و روستایی، حوزوی و دانشگاهی، تولید کننده و فعالان توزیع در بازار، اصحاب فرهنگ و هنر و … شاهدیم، قطعا پدیده ای مسبوق به سابقه نیست. چنانکه در انتخابات ۸۸ نیز که آرای منفی رئیس جمهور مستقر بشدت بالا بود، باز هم نفی او از طبقات متوسط جامعه بالاتر نرفت و همه گیر نشد.

در همین راستا بنظر می رسد که ایندوره از انتخابات حسابی جدا داشته و چنان که تحلیلگرانی از هر دو جناح گفته اند، آقای روحانی به اولین رئیس جمهور تک دوره ای تاریخ بعد از انقلاب اسلامی تبدیل شود. سیری در افکار عمومی و همچنین مروری بر آخرین نظرسنجی های انتخاباتی نیز موید همین نکته است. نتایج یک پیمایش‌ علمی معتبر نشان می‌دهد؛ آرای منفی روحانی در هفته دوم اسفند با ۱% رشد نسبت به هفته اول اسفند ماه، به ۳۸% رسیده و بیش از ۶۰% مردم نیز امیدی به موفقیت وی در چهار سال آینده ندارند.

بنظر میرسد همین موج منفی بیسابقه برای رئیس جمهور مستقر بود که بعضا عقلای برخی احزاب اصلاح طلب را مجاب کرد تا تمام تخم مرغ های خود را در سبد نه چندان مطمئن روحانی نگذارند و حرف از نامزدهای پوششی به میان آرند. موضوعی که مطابق انتظار مخالفت دولت را در پی داشته و آقای روحانی آن را توطئه رقیب خواند!

با همه اینها آنچه که بیشتر و مهمتر از قضاوت افکار عمومی درباره دولت فعلی رخ می نمایاند، ریشه یابی وضع فعلی برای جلوگیری از موارد مشابه در آینده و دولت های بعدی است. بی توجهی به خواست اکثریت مردم در رسیدگی به مشکلات اصلی جامعه، گره زدن چند ساله همه امورات کشور به تفاهم با دولت های بدعهد خارجی، تحمل ناپذیری انتقادات دلسوزانه و در عوض حواله کردن ده ها اتهام و توهین در حق منتقدان، مسئولیت ناپذیری و انکار “ابربحران” های اجتماعی و اقتصادی در کشور که با ادعاهای عجیبی چون “به همه وعده ها عمل کردیم” و یا “شرمنده مردم نیستیم” همراه شد و در نهایت از دست دادن فرصت بی نظیر ۴ سال اخیر که کشور در سایه امنیت مثال زدنی، قابلیت رشد همه جانبه و حرکت به سمت قله ها را داشت، زمینه های بوجودآمدن اوضاع کنونی است. شرایطی که با عملکرد ضعیف دولتی “پیر” و “خسته”، افکار و عمومی و طبقات مختلف را در شعار روحانی برو همصدا کرده است.


منبع: شهر ایران

لینک خبر : http://hormozonline.ir/?p=21726
اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:

دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی