کشور ایران در نیم‌کره شرقی در مجاورت کشورهای کم آب دنیا قرار دارد اما در میان دو دریا در جنوب در مجاورت اقیانوس هند و اتصال به آب­های آزاد جهان و از شمال نیز در کنار بزرگ‌ترین دریاچه جهان با طولی بیش از هزار و پانصدکیلومتر واقع شده است.

اما این سرزمین محصور در میان دریاها در حال خشکیدن است و نبردهای ناشی از بی­آبی و فقر ناشی از اقتصاد مبتنی بر کشاورزی آن همگان را متحیر کرده است.

اما علت اصلی این مشکل کجاست و چاره کار در چیست؟

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران سکان قوه مجریه در طول دوران بسیار طولانی در اختیار مردان کویری بوده است.

آیت‌اله هاشمی رفسنجانی، حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمد خاتمی و دکتر محمود احمدی‌نژاد و حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی و بر اساس نمودار تعیین نقش قدرت در ایران دولت‌مردان یزدی، قمی، اصفهانی و سمنانی در این چهل سال بیشترین نقش را در قوه مجریه داشته‌اند.

مردانی که هیچ درک صحیحی از دریا نداشته‌اند و هنوز هم ندارند.

این مردان اجرایی ناآشنا به اقتصاد دریا به­جای این‌که مردم را به ساحل ببرند آب را از اعماق زمین بی‌حد و حصر در می‌آورند و اکنون نیز مشغول انتقال آب از ساحل به داخل سرزمین اصلی هستند و بر اشتباه قبلی خویش می‌افزایند. در حالی که امروز بزرگترین مزیت اقتصادی ساحل نشینی است اما اصفهان از دوره حکام صفوی با مشکل آب روبه‌رو بوده است به همین دلیل قاجاریه پایتخت را به تهران انتقال داده است. اما امروز میلیاردها دلار سرمایه ایرانی برای خشکاندن گاوخونی و زاینده‌رود کارون و دز صرف ایجاد فولاد و پتروشیمی در اصفهان می‌شود تا حتی اصفهان از صحنه تاریخ ایران حذف شود.

به جای این‌که میناب و جاسک شهر بزرگی شود.

سیرجان پنجاه هزار نفری دهه شصت امروزه چهارصد و پنجاه هزار نفر جمعیت دارد. راه آهن کشیده شد که سنگ آهن چادر ملو گل گهر و سنگان به ساحل برده شود و میلیاردها دلار در این مقوله هزینه شد حالا ساز وارونه زده می‌شود که آب را به معدن ببرند. این کارهای بی­مطالعه و غلط ادامه خطای مردان کویری ایران است.

نجات ایران انتقال ۱۰میلیون نفر از جمعیت ایران به سواحل است. چرا چابهار شهری پنج میلیون نفری نشود و آن وقت مردم در کرج از آلودگی هوا در حال جان سپردن تدریجی باشند؟ چرا بنادر سواحل دریای مازندران پذیرای چند میلیون نفر جمعیت نشود؟ چرا پتروشیمی به جای استان­های کویری فارس، کرمان، اصفهان، در حاشیه دریای مازندران نیست؟

چرا مردان کویری ایران با سیاست‌های غلط خودشان اصفهان، شیراز، مشهد، تبریز، کرج قم را کلانشهر کردند؟ و صدها هزار نفر جمعیت از مناطق ساحلی به صورت حاشیه نشین در خود جمع کرده­اند؟ چرا به‌جای رشد بی­رویه قم و سمنان به فکر توسعه ساری و گرگان و رشت که مزیت ساحل دارند نمی‌پردازند؟

چرا چابهار، کنارک، جاسک، میناب، بندر لنگه، بندر پارسیان، بندر دیلم، گناوه، ماهشهر، هندیجان، خرمشهر و آبادان در جنوب ایران به قطب صنایع فولاد و پتروشیمی تبدیل نمی‌شوند؟ چرا بیست میلیون از جمعیت جوان کشور به آن سوی کشور گسیل داده نمی‌شود تا پدافند عامل عمل شده باشد؟

چرا در ساحل دریای مازندران پنج میلیون جمعیت جویای کار هدایت نمی‌شوند؟ در شرق تهران صدها هزار مازندرانی و گیلانی زندگی می‌کنند که می‌شود با سرمایه‌گذاری بر اقتصاد دریا آن‌ها را در ساحل دریا نگه داشت.

مردان کویر از مردان دریا کمک بگیرند به تاریخ مراجعه کنند بقایای یزدیان که از طریق دریا به هند رفته‌اند و خانواده تاتا یکی از آنان است را نگاه کنید.

به زنگبار بروید و شیرازی‌های که از طریق اقتصاد دریا در آن روزگار سخت به آنجا رفته‌اند را ببینید آنوقت به خود آیید.

مردم ایران را در پرتو پیشرفت بشری به ساحل ببرید و هم اقتصاد را نجات دهید و هم ایران را حفظ کنید و هم آشتی ملی را بیشتر تعمیم دهید.

مگر نه این‌که قرآن فرموده است:

«و جعلنا من الماء کل شیء حی»

ما همه چیز را از آب آفریدیم

به امید آن‌که با بهره‌گیری از عقلانیت دریا را محور توسعه قرار دهیم.

لینک خبر : http://hormozonline.ir/?p=25722
اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:

دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی